Opracowanie

RODO – Usługa społeczeństwa informacyjnego

RODO, posługując się pojęciem usługi społeczeństwa informacyjnego, odsyła jednocześnie do jej definicji zawartej w prawodawstwie europejskim.

Według art. 4 pkt 25, usługa społeczeństwa informacyjnego oznacza usługę w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1535 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego z dnia 9 września 2015 r.

Zgodnie z ww. przepisem usługa społeczeństwa informacyjnego oznacza każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. Prawodawca europejski w treści dyrektywy doprecyzował użyte pojęcia oraz wskazał przykłady usług, które nie wchodzą w ich zakres.

I tak „na odległość” oznacza to, że usługa świadczona jest bez równoczesnej obecności stron. Nie podlegają tej kategorii usługi świadczone w fizycznej obecności dostawcy i odbiorcy, nawet jeżeli są związane z wykorzystaniem z urządzeń elektronicznych, takie jak badanie lekarskie lub wykonywanie zabiegów w gabinecie lekarskim z zastosowaniem sprzętu elektronicznego, przy fizycznej obecności pacjenta, wgląd do elektronicznego katalogu w sklepie przy fizycznej obecności klienta czy udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika.

„Świadczenie usługi drogą elektroniczną” oznacza z kolei, iż usługa jest wysyłana i odbierana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, fal radiowych, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych. Do tej kategorii nie można zaliczyć:

  1. usług o charakterze materialnym, nawet jeśli świadczone są z wykorzystaniem urządzeń elektronicznych (dystrybucja banknotów i biletów przez automaty, dostęp do płatnych dróg i parkingów);
  2. usług off-line (dystrybucja CD-ROM-ów lub oprogramowania na innych fizycznych nośnikach);
  3. usług, które nie są świadczone z wykorzystaniem elektronicznego systemu przetwarzania i przechowywania danych (usługi telefonii głosowej, telefaksowe, telefoniczne/telefaksowe porady prawne).

Świadczenie „na indywidualne żądanie” oznacza natomiast, że przesyłanie danych następuje na żądanie odbiorcy usług. Tutaj z kolei należy wyłączyć usługi świadczone w formie przesyłania danych bez indywidualnego zamówienia i przeznaczone do równoczesnego odbioru przez nieograniczoną liczbę odbiorców (usługi rozpowszechniania telewizyjnego, przesyłania sygnału radiowego, teletekst).

Odpowiednikiem opisywanej instytucji w polskim systemie prawnym jest art. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, według którego świadczenie usługi drogą elektroniczną polega na wykonaniu usługi świadczonej bez jednoczesnej obecności stron (na odległość), poprzez przekaz danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłanej i otrzymywanej za pomocą urządzeń do elektronicznego przetwarzania, włącznie z kompresją cyfrową, i przechowywania danych, która jest w całości nadawana, odbierana lub transmitowana za pomocą sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne.

Michał Wysocki

Bibliografia:

  1. E. Bielak-Jomaa, D. Lubasz (red.), RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz, Wolters Kluwer Polska, 2017;
  2. A. Dmochowska, M. Zadrożny, Unijna reforma ochrony danych osobowych. Analiza zmian, C.H. Beck, 2016;
  3. M. Krzysztofek, Ochrona danych osobowych w Unii Europejskiej po reformie. Komentarz do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679, C.H. Beck, 2016;
  4. P. Litwiński (red.), Rozporządzenie UE w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodnym przepływem takich danych. Komentarz, C.H. Beck, 2018

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.