Unijny prawodawca dał państwom członkowskim dwa lata na dostosowanie krajowych regulacji do przepisów RODO. Inne są bowiem daty wejścia w życie rozporządzenia, a inne rozpoczęcia jego stosowania.

Zgodnie z art. 99 ust. 1, RODO weszło w życie dwudziestego dnia po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, czyli 24 maja 2016 r. Kolejny ustęp ww. przepisy wskazuje natomiast, że rozporządzenie będzie miało zastosowanie od 25 maja 2018 r.

Dwuletni okres przejściowy, swoiste vacatio legis, podyktowane było potrzebą stworzenia regulacji prawnych w państwach członkowskich, które dostosowałyby ich systemy prawne do nowego reżimu ochrony danych osobowych, chociażby w zakresie organów nadzorczych. Okres ten miał służyć także wypracowaniom odpowiednich rozwiązań przez podmioty z publicznego i prywatnego sektora, których działalność mieści się w zakresie regulowanym przez RODO.

Z dniem 25 maja 2018 r. uchylona zostaje dyrektywa nr 95/46/WE, co wprost wynika z art. 94 ust. 1.

Jeśli chodzi o przepisy intertemporalne, w grę wchodzą trzy regulacje. Po pierwsze, zgodnie z motywem 171 preambuły, przetwarzanie, które w dniu rozpoczęcia stosowania rozporządzenia już się toczy, powinno w terminie dwóch lat od wejścia rozporządzenia w życie zostać dostosowane do jego przepisów. Jeżeli przetwarzanie ma za podstawę zgodę w myśl dyrektywy 95/46/WE, osoba, której dane dotyczą, nie musi ponownie wyrażać zgody, jeżeli pierwotny sposób jej wyrażenia odpowiada warunkom niniejszego rozporządzenia; dzięki temu administrator może kontynuować przetwarzanie po dacie rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Decyzje przyjęte przez Komisję oraz zezwolenia wydane przez organy nadzorcze na podstawie dyrektywy 95/46/WE pozostają w mocy do czasu ich zmiany, zastąpienia lub uchylenia.

Po drugie natomiast, RODO wprowadza szczegółowe zasady intertemporalne w zakresie przekazania danych do państw trzecich. Zgodnie z art. 45 ust. 9, decyzje przyjęte przez Komisję na mocy art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE pozostają w mocy do czasu ich zmiany, zastąpienia lub uchylenia decyzją Komisji przyjętą zgodnie z ust. 3 lub 5 ww. artykułu. Z kolei art. 46 ust. 5 stanowi, że zezwolenia wydane przez państwo członkowskie lub organ nadzorczy na podstawie art. 26 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE zachowują ważność do czasu ich zmiany, zastąpienia lub uchylenia w razie potrzeby przez ten organ. Decyzje przyjęte przez Komisję na mocy art. 26 ust. 4 dyrektywy 95/46/WE pozostają w mocy do czasu ich zmiany, zastąpienia lub uchylenia w razie potrzeby decyzją Komisji przyjętą zgodnie z ust. 2 ww. artykułu.

 

Michał Wysocki

Bibliografia:

  1. E. Bielak-Jomaa, D. Lubasz (red.), RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz, Wolters Kluwer Polska, 2017;
  2. A. Dmochowska, M. Zadrożny, Unijna reforma ochrony danych osobowych. Analiza zmian, C.H. Beck, 2016;
  3. M. Krzysztofek, Ochrona danych osobowych w Unii Europejskiej po reformie. Komentarz do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679, C.H. Beck, 2016;
  4. P. Litwiński (red.), Rozporządzenie UE w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodnym przepływem takich danych. Komentarz, C.H. Beck, 2018