Spis treści:

  1. Znamiona czynu zabronionego
  2. Zagrożenie karne
  3. Zbieg przepisów

1. Znamiona czynu zabronionego

Eutanazji (art. 150 k.k.) możne dopuścić się każdy, jest przestępstwem powszechnym.

Zabić człowieka można przez działanie (podanie trucizny) lub zaniechanie (niepodanie leków, gdy było się do tego zobowiązanym).

Koniecznym jest, by zabójstwo zostało dokonane na żądanie ofiary – nie chodzi o zgodę czy prośbę, ale o swego rodzaju nacisk psychiczny wobec sprawcy przestępstwa. Ma być w pełni świadomym, niewątpliwym, bezwarunkowym aktem nieprzymuszonej woli, pochodzącym od poczytalnej osoby dorosłej i jest dla sprawcy zewnętrznym bodźcem do popełnienia czynu. Nie jest zaś żądaniem chwilowa reakcja, wywołana gwałtownym bólem. Powszechny pogląd głosi, że żądanie osoby poniżej 16 roku życia zawsze jest bezskuteczne.

Testament życia – nie jest przestępstwem eutanazji sytuacja, w której lekarz odmawia stosowania terapii wobec pacjenta, który teraz już nie może składać oświadczeń woli, ale wcześniej wyraził na piśmie dobrowolny i świadomy sprzeciw wobec stosowania wobec niego takiej terapii.

Oprócz żądania, eutanazja musi jeszcze zostać dokonana pod wpływem współczucia dla ofiary. Nie można mówić o zabójstwie eutanatycznym wówczas, gdy współczucie wywołane jest cierpieniami psychicznymi człowieka takimi jak: straty materialne, wieloletnie kalectwo, zawód miłosny, ani też wtedy, gdy dotyczy innej osoby lub osób, niż ofiara. Nie zawsze tam, gdzie sprawca wprawdzie spotyka się z życzeniem człowieka, by zadano mu śmierć i zabija pod wpływem współczucia, można mówić o spełnieniu znamion występku przewidzianego w art. 150 § 1 k.k. Chodzi wyłącznie o ważkie powody, związane z ciężkim cierpieniem i beznadziejnością sytuacji, w jakiej człowiek cierpiący się znalazł. Nie można wiązać owych ważkich powodów wyłącznie z przypadkami medycznymi.

Z uwagi na wpływ współczucia, eutanazję można popełnić wyłącznie z zamiarem bezpośrednim.

Eutanazja jest przestępstwem materialnym, jej efektem musi więc być śmierć ofiary.

2. Zagrożenie karne

Dzieciobójstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

Zgodnie z art. 150 § 2 k.k., w wyjątkowych wypadkach, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

3. Zbieg przepisów

Motywy działania sprawcy wyłączają możliwość wystąpienia zbiegu właściwego z innymi przepisami.

M. W.

Bibliografia:

  • A. Grześkowiak, K. Wiak (red.), Kodeks karny. Komentarz. Wydawnictwo C. H. Beck, 2015
  • M. Królikowski, R. Zawłocki, Kodeks karny. Część szczególna. Tom I, Wydawnictwo C. H. Beck, 2013

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *